Saturday, August 25, 2012

29. The Final Days

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

29. The Final Days

When Buddha was eighty years old he thought to himself "I have done all I could to help others. I have taught them how to live with love and how not to fear anything in life. Now it is time to show how to leave this world without fear."

29. Насны сүүлчийн хоногууд

Бурхан багш наян сүүдэр зэрэгцээд нэгэн өдөр, “Би хүн амьтанд тус болж чадах бүхнээ нэгэнт хийчихжээ. Хүмүүст хайрлаж энэрэхүй сэтгэлтэй байж нэгэн насандаа юунаас ч айж гэлмэхүй амьдрах ухааныг заасан. Одоо бол айж бачимдалгүй энэ ертөнцөөс хэрхэн тайван хальж одохыг зааж сургах цаг нэгэнт ирлээ” гэж бодож суулаа.

So he called the faithful Ananda to him and said, "Ananda, it is time for us to return to Kapilavastu for the last time. I wish to die in the city where I grew up."

Чингээд эрхэм итгэмжит шавь Анандыг дуудан дэргэдээ ирүүлж өгүүлрүүн: “Ананд аа, Капилавасту балгастаа бүрмөсөн буцаж очих цаг маань болжээ. Би төрж өссөн өлгий хотдоо насан өөд болохыг эрхэмлэн хүснэм” хэмээв.

Ananda was grief stricken. "O Buddha," he cried, "please do not leave us! For so many years you have been our guide. What shall we do without you?" Then he began to sob bitterly.

Гэнэтийн уй гашуудалд автсан Ананд “Багш минь, Та маныгаа бүү орхигтун! Олон жилийн турш та биднийгээ залуурдаж ирлээ шүү дээ. Таны үгүйд бид яах билээ?” хэмээн уйлж хайлан, харуусан мэгшинэ.

Buddha answered, "Do no cry, dear Ananda. I have always taught that death is a natural part of life. It is nothing to fear. You must understand that. And when I am gone, let my teachings be your guide. If you have understood them in your heart, you have no more need of me. Come, let us go."

"Ананд минь, бүү уйлж гутар. Үхэл бол амьдралд тохиолдох зайлшгүй зүйл. Үүнд айх сандрах юм огт үгүй. Үүнийг чи сайтар ойлгож ав. Намайг халин одсоны хойно миний сургаал ном замч чинь болж хөтөлнө. Миний номыг сэтгэл зүрхэндээ тогтоож авсан бол миний бие заавал дэргэд чинь байхын хэрэггүй. За ингээд хөдөлцгөөе” хэмээжээ.

And so Buddha and his disciples travelled north. Not far from Kapilavastu they passed through the village of Kushinagar. The Buddha asked them to stop there and rest. Then he turned to Ananda and said, "This is where I shall pass away."

Бурхан багш шавь нарынхаа хамт умар зүгийг барин явж, Капилавастугаас холгүй орших Күшинагар тосгоны дундуур өнгөрч яваад энд саатаж, амарцгаая гэжээ. Бурхан багш “Энэ бол миний насан эцэслэх хувьтай газар мөн байна” хэмээн айлдав.

Although this was to be the last day of his life, Buddha did not stop helping others. An old man from the village asked to see him, and Buddha agreed. He listened to the man's problems and gave him kind words of advice. The man was put at ease and felt happy once again.

Хэдийгээр Бурхан багшийн амьдралын сүүлчийн өдөр боловч тэрбээр бусдад тус болохоо ер зогссонгүй. Тосгоны нэгэн өвгөн ирж уулзахыг хүсэхэд ёсоор болгон таалжээ. Өвгөний зовлонг сонсч, эелдэг үгээр зөвлөмж сургаалаа хайрлав. Өвгөний сэтгэл тайтгарч баяслаа.

Then Buddha went out into the garden and lay down between two trees. His followers gathered around him. Some were crying, but others, their minds completely at peace, looked on silently.

Тэндээс Бурхан багш цэцэрлэг рүү орж хоёр модны хооронд налайн хэвтэхэд шавь нар нь хүрээлэв. Зарим нь цурхиран уйлж, зарим нь сэтгэлийн хатуужил эдлэн чимээгүй ширтэж зогсоно.

Then Buddha spoke for the last time. "Remember what I have taught you. Craving and desire are the cause of all unhappiness. Everything sooner or later must change, so do not become attached to anything. Instead devote yourself to clearing your mind and finding true, lasting happiness.

“Миний сургасныг санаж яваарай. Шунал, тачаал хоёр хамаг зовлонгийн үндэс болдог шүү. Эрт орой нэгэн цагт юм бүр өөрчлөгддөг. Иймээс аль нэгэн юманд хэт бүү шүлэнгэт! Түүний оронд сэтгэлээ ариутгаж, үнэн хийгээд мөнхийн жаргалыг олоход алд биеэ зориулагтун!” хэмээн сүүлчийн номоо айлдав.

Buddha then turned onto his right side and placed his right hand under his head. He closed his eyes and very peacefully passed away. It was the full moon day of the fourth month.

Тэгээд Бурхан багш баруун тал руугаа хөлбөрөн эргэж баруун гараа дэрлэж хажууллаа. Нүдээ аниад туйлын амгалан тайвнаар мөнх нойрсов. Энэ бол зуны дунд сарын арван тавны тэргэл өдөр байлаа.

After some time, his disciples took his body and placed it on a large pile of wood. They were going to burn it, as was the custom, but they could not get the fire to start. Then Buddha's main disciple arrived. He had been away when Buddha died, and hurried to Kushinagar as soon as he found out about Buddha's passing. After he arrived and paid his last respects to his teacher, the wood caught fire by itself. It burned for a long time, until nothing was left but some ashes and a few bones.

Хэсэг хугуцааны хойно шавь нар цогцсыг өргөн овоолгоотой их түлээ модон дээр залав. Тухайн үеийн заншлаар чандарлах гэтэл гал авалцсангүй. Бурхан багшийн тэргүүн шавь нь таалал төгсөх үед дэргэд нь байгаагүй бөгөөд дөнгөж хэл мэдээ сонсмогц яаран сандран Кушинагарт хүрч ирлээ. Ирмэгцээ багшдаа эцсийн хүндэтгэл ёслолоо үйлдэж дуусахуйд гал өөрөө авалцан мод шатаж эхлэв. Жаахан үнс хэдхэн, хэлтэрхий яс үлдэх хүртэл гал их удаан ноцжээ.

The different kings who lived in north India at that time all wanted the ashes and bones of the Buddha. They thought, "I shall build a monument to this great teacher in my kingdom, and place his remains inside it. This will bring me and my kingdom great honor."

Тэр үеийн Жагарын хойд нутгийн олон хаад бүгд Бурхан багшийн чандрыг өөртөө авахыг хүсэж байлаа. “Өөрийн улсдаа энэ их багшдаа зориулсан дурсгалын бунхан барьж, дотор нь чандрыг зална. Энэ нь миний хувьд бас улс гүрний хувьд үлэмжийн хувь зохиол болно” гэж бодоцооно.

Since each of the kings wanted the remains, they soon began to quarrel. "They are mine," said one. "No, they belong to me," said another. Finally, a wise person said, "Buddha spent his entire life teaching us how to love one another. Now, after he has passed away, you foolish people are about to fight over his ashes. Fighting is against everything he ever taught us. So instead, let us divide up his remains equally. Then each of you can build a separate monument to him in your own kingdom."

Хаан бүр чандрыг эзэгнэхийг хүсч “Минийх болох ёстой”, “Минийх болох ёстой” хэмээлдэн өөр зууртаа маргалдана. Чингэж байтал нэгэн мэргэн хүн ирж өгүүлрүүн: “Бие биеэ хайрлаж энэрэхийг бидэнд нолосоор Бурхан багш нэгэн насаа барсан билээ. Одоо болоход Багшийг таалал төгссөний хойно мунхаг хүмүүс та нар юуны учир түүний чандрыг булаалдан маргалдана вэ? Юунд ч бүү арцалдан тэмц гэж Багш маань бидэнд номлож байсан биш үү. Ингэж мэтгэлцэхийн оронд чандрыг адил тэгш хувааж авцгаа. Тэгээд өөр өөрийн улсдаа дурсгалын бунхан босгож болох бус уу?” хэмээн маргааныг хагалав.

The kings realized the wisdom of these words, and stopped their quarreling. They divided the ashes and bones of the Teacher among themselves and returned to their kingdoms. There they built monuments to the memory of one who taught and lived the path of peace and wisdom.

Хаад энэ мэргэний үгийг ойшоож маргалдахаа зогсоод туулсан Бурханы чандрыг тэгш хуваан авч нутаг нутагтаа буцацагаажээ. Тэд билэг оюун, энх амгалангийн замыг зааж хайрласан багшдаа хөшөө дурсгал сүндэрлүүлж мөнхжүүлсэн ажгуу.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 30. The Teachings Still Live
Click here for other chapters

Saturday, August 18, 2012

28. Equal Love to All

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

28. Equal Love to All

One day Devadatta fell ill. Many doctors came to see him but no one could cure him. Then his cousin, the Buddha, went to visit him.

One of Buddha's followers asked him, "O Buddha, why are you going to help Devadatta? he has tried to harm you many times. He has even tried to kill you!"

And Buddha answered, "There is no reason to be friendly with some people and an enemy to others. All people are equal in that everyone wants happiness and no one likes to be sick and miserable. Therefore, we should have love for everyone."

28. Хамаг амьтныг
тэгш энэрэхүй

Нэгэн өдөр Девадатта өвчин тусчээ. Олон сайн оточ үзэж эмчилсэн ч тэрбээр илааршсангүй. Үеэл нь болох Бурхан багш эргэж очсоныг дуулаад, нэгэн шавь нь “Бурхан багш аа, яалаа гэж Девадаттад тус болох гээд байна? Цаадах чинь ахин дахин танд төвөг удаж, түүгээр ч барахгүй амь насыг тань хөнөөхийг завдаж байсан бус уу?” гэхэд хариуд нь Бурхан багш: “Хүмүүсийн заримд нь найрсаг хандаад заримд нь дайсагнах учир үгүй. Хүн бүр жаргахыг мөрөөдөж, нэгч хүн өвдөж шаналахыг хүсдэггүйгээрээ бүх хүн адилхан. Иймээс хүн бүрийг бид ав адилхан хайрлаж энэрч байх ёстой” гэжээ.

Then he approached Devadatta's bed and said, "If it is true that I love Devadatta, who is always trying to harm me, as much as I love Rahula, my only child, then let my cousin be cured of his sickness!" Immediately Devadatta recovered and was healthy once again.

Бурхан багш хэвтэрт буй Девадаттагийн ор луу дөхөж очоод, “Намайг хорлох гэж ямагт оролдсоор ирсэн үеэл Девадатта чамайг би өөрийн ганц хүү Рахула шигээ хайрлаж явдаг маань хоёргүй үнэн болох аваас үеэл минь чи үтэр түргэн эдгэрэх болтугай!” гэжээ. Девадатта тэр даруй илааршиж дахин эрүүл саруул болжээ.

Buddha turned to his followers and said, "Remember, we should not be kind to some and cruel to others, but instead should try to cultivate equal love for all. This is the way of the enlightened ones."

Бурхан багш шавь нартаа хандаж өгүүлрүүн: “Зарим хүмүүст энэрэнгүй заримд нь догшин ширүүн хандаж болохгүй. Үүнийг санаж явагтун! Энэ бол гэгээрсэн бурхадын замнадаг мөр болой” хэмээн айлдав.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 29. The Final Days
Click here for other chapters

Saturday, August 11, 2012

27. The Tale of the Tree Spirit

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

27. The Tale of
the Tree Spirit

From the time he was thirty-five years old, Buddha gave his teachings to everyone who was interested. For the next forty-five years he traveled around India bringing people peace of mind. Sometimes when he wanted to teach people about love and kindness, he would tell them stories that would catch their imagination. Here is one of the stories he told.

27. Удган модны эзэн
тэнгэрийн тухай үлгэр

Гучин таван нас сүүдэртэйгээсээ эхлэн хүссэн хүн бүрт ном айлдаж авшиг хүртээж эхлээд дөчин таван жилийн туршид Жагар орноор хэрэн зорчиж олон хүнд сэтгэлийн амирлал эдлүүлж явлаа. Тэрбээр энэрэл нигүүлсэхүйн тухайт ном айлдахдаа заримдаа төсөөлөх сэтгэлгээг татахын тул элдэв түүх цадиг хүүрнэдэг байв. Түүнээс нэгийг өгүүлсүгэй.

A long, long time ago there lived a proud king. He wanted to build a very large palace for himself, so he told his ministers, "Go out into the forest and find the tallest tree there. This I shall use for my palace."

Эрт урьд цагт нэгэн бардам Хаан байдаг байжээ. ªөртөө асар том харш сүндэрлүүлэхийн хүслэн болж, “Ойд очиж хамгийн өндөр модыг ологтун. Би харшдаа оруулж хэрэглэсүгэй” хэмээн шадар сайд түшмэд нартаа зарлиг буулгав.

Deep in the forest the ministers found such a tree. It was magnificent and stood surrounded by many other smaller trees. That night they reported back to the King and announced, "Your Majesty, we have found just what you wanted. Tomorrow we shall return to the woods and chop it down."

Тэрхүү хүссэн модыг ойн гүнээс олжээ. Энэ нь олон модны дундаас үнэхээр өндөр сүрлэг ажээ. Тэд үдэш буцаж ирээд, “Цог жавхланг бадруулагч их хаантан аа, бид таны хүссэн яг тийм модыг оллоо. Маргааш ойд очиж, түүнийг унагаж авъя” гэж айлтгалаа.

The King was very happy and went to sleep. That night he had a very strange dream. He dreamt that a spirit, which lived in that great tree, appeared before him. "O King," it said, "please do not cut down the home in which I live. If you do so, each cut will hurt me very much and I shall die."

Хааны сэтгэл баясан нойрсов. Тэр шөнөдөө нэгэн этгээд хачин зүүд зүүдэлсэн нь: Тэр том модны сүлд тэнгэр ирээд, “Миний орогнон оршдог энэ модыг бүү цавчин унагагтун. Унагаахад хүрвэл цавчил бүр нь намайг шаналган, би орших бие үгүй болох нь” гэж хэлэв.

But the King answered, "Yours is the finest tree in all the forest. I must use it for my palace."

The spirit pleaded, but the King was very stubborn and insisted the tree would be cut down. Finally the tree spirit said to him, "All right, you may cut it down. But please do it like this. Do not cut it down from the bottom, as people usually do. Instead, have your men climb to the top of the tree and cut it down little by little. First have them cut off one piece, then another, until they have cut down the whole tree."

Хариуд нь Хаан: “Чиний тэр мод бол энэ ойн хамгийн сүрлэг сайхан нь. Би авч харшдаа оруулж хэрэглэхээс өөр аргагүй” гэв. Модны сүлд тэнгэр хичнээн аргадавч, Хаан уг модыг унагаж авна гэж эрс хатуу шийдсэн ажээ. Аргаа барсан сүлд тэнгэр Хаанд “За яахав, та энэ модыг цавчуулж унагуулбал унага. Тэгэхдээ олонх хүн мод огтлон авдаг шиг ёзоороор нь тайруулж нэгмөсөн бүү унагаарай! Модчиноо модны оройд авируулж гаргаад үзүүрээс нь богино богиноор хэрчүүлж унагасаар ёзоорт нь хүртэл хэсэглэн аваарай” гэж хэллээ.

The King was very surprised by this and said, "But if I have my men do as you say and cut through your tree many times, it will cause you much more pain than if they cut it down just once from the bottom."

The spirit answered, "Yes, this is true. But it is better for the other creatures in the forest if you do as I suggest. You see, my tree is very large. If it falls down in one big piece, it will crash into other small trees around it and kill many small animals. Many birds and insects will lose their homes and many smaller trees will be destroyed. But if you cut it down piece by piece, it will not do so much damage."

Үүнийг сонсоод Хаан мэл гайхаж, “Чиний хэлснээр миний албат нар тэр модыг олон хэсэг болгон цавчиж тайрвал тэр тоолонгоор чамд шаналгаа болж, нэгмөсөн ёзоороор нь унагааснаас нэн илүү зовлон учрах бус уу” гэхэд сүлд тэнгэр өгүүлрүүн: “Тэр ч үнэн л дээ. Гэхдээ та миний хэлснээр тайруулбал ойд амьдардаг өдүй төдүй амьтанд ивээлтэй болно. Миний орогнодог мод чинь асар том шүү дээ. Тэр мод нэгмөсөн унавал ойр орчны олон жижиг модыг хугачин бяц дарж, тоогүй олон жижиг амьтдыг хөнөөхөд хүрнэ. Тэгээд шувууд, хорхой шавьж орогнох байргүй болж, жижгэвтэр модод няц дарагдан үрэгдэнэ. Хэсэг хэсгээр нь тайрч унагавал хөнөөл багатай” хэмээв.

Then the King awoke. He thought, "That spirit would have let itself be cut a hundred times so that the small animals of the forest would not suffer. How brave and kind it is! And how selfish of me to want to cut that tree down for my own pleasure and pride. Instead of cutting it down, I should honor it! This dream has taught me that I should also be kind and gentle to everyone."

Хаан, түүний хэлсэн үгнээс сэхээрч, “Энэ сүлд тэнгэр ойн олон амьтдыг зовоосноос өөрийгөө хэдэн зуун удаа ч атугай хэрчүүлье гэж байгаа юм байна. Юутай их эр зориг, нигүүлсэхүйн илрэл вэ? ªөрийн таашаал бахыг хангахаар тэр модыг тайрч унагах гэсэн миний хүслэн яасан аминчхан байна вэ? Òэр модыг тайрч унагахын оронд дээдлэн шүтье! Энэ зүүд маань надад бусдыг өрөвдөж энэрэхийн сайхан сургамж боллоо” хэмээн бодов.

And so the King went into the forest the next day and decorated the tree. And he was a kind and just ruler from that day onwards.

Маргааш өдөр нь Хаан өөрийн биеэр ойд очиж, тэр модыг чимж сүсэглээд тэр цагаас хойш өрөвч энэрэхүйн сэтгэлтэй, төвшин шударга хаан болсон гэдэг.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 28. Equal Love to All
Click here for other chapters

Saturday, August 4, 2012

26. The Return

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

26. The Return

One day Buddha said to his followers, "It is time that I returned to Kapilavastu, the city of my father." And so they all began the long walk to Buddha's childhood home. News of Buddha's approach quickly reached the city and everyone became very excited and happy. "At long last our beloved Prince is returning!" they cried. "Now he is a great teacher with hundreds and hundreds of followers. How good it will be to see him again!"

26. Буцаж ирсэн нь

Нэгэн өдөр Бурхан багш шавь хартаа өгүүлрүүн: “Хаан аавынхаа Капилавасту хотдоо эргэж очих цаг нэгэнт болжээ.” Тэгээд бүгдээрээ Бурхан багшийн гал голомт руу алсын явган аянд гарлаа. Бурхан багш айсуй гэсэн мэдээ хотоор түргэн түгэн тархаж хүн бүр хөгжин баясч байв. “Удаан хүлээсэн Хан хүү эргэж ирлээ. Одоо тэр олон зуугаар тоологдох бишрэгч шавьтай агуу их багштан болжээ. Дахин түүнтэй учран золгох юутай их аз завшаан” гэж ам дамжуулан шуугилдана.

King Shuddhodana was overjoyed to hear of his son's return. When he learned that the Buddha had many followers he became proud and thought, "My son has become a great leader after all. He has brought great honor to my name."

Хүүгээ буцаж ирж байгаад Шуддходана хаан магнай хагартал баясан, Бурхан багш өдүй төдүй олон шавьтай болсонд бахархах сэтгэл төрж “Хүү маань эцсийн эцэст их жолоодогч болж нэрийг маань алдаршууллаа” гэж бодов.

Хүүгээ буцаж ирж байгаад Шуддходана хаан магнай хагартал баясан, Бурхан багш өдүй төдүй олон шавьтай болсонд бахархах сэтгэл төрж “Хүү маань эцсийн эцэст их жолоодогч болж нэрийг маань алдаршууллаа” гэж бодов.

Бурхан багшийн хүрч ирэхийг хүлээж тэвчилгүй, хүүгээ энэ олон жилийн хойно ямар хүн болсныг тандуулахаар морин элч довтолгожээ. Маргааш өглөө нь Бурхан багш түүний шавь нарын буусан газраас элч Капилавастуд буцаж ирээд тэд бүгд бадар аяга өвөрлөн, тосгоны айл айлаар хэрэн хэсэж хоол бадарлан олж, буусан газартаа цугларч эгэл борхон хоолоо дуугүй хүртэцгээж байна хэмээн хаанд мэдээ айлтгажээ.

The servant returned to Kapilavastu and reported all of this to the King. The King was furious. He shouted, "My son, a royal prince, has become a beggar! I am disgraced. I must put a stop to this at once!"

Хаан багтартлаа уурсан, “Хаан орон залгамжлах хүү минь гуйлгачин болж, бада барьж явна гэнээ. Надад юутай гутамшиг. Үүнийг үтэр болиулсугай! Хэмээн зандарна.

Immediately he rode out of the palace and went to where his son was staying. When he saw Siddhartha, now a radiant buddha surrounded by hundreds of disciples, he was very impressed. They greeted each other lovingly. Then the King asked, "Is it true what I hear, that you beg for your food each morning?"

Тэр даруй Хаан мордож хүүгийн сууж буй газар луу жолоо заллаа. Хүү Сиддхарта нь олон зуун шавиар хүрээлүүлж туяа цацарсан Бурхан болон сууж буйг хараад хааны сэтгэл догдлов. Гүн хүндэтгэлтэй мэндэлсний хойно “Чамайг өглөө бүр бадар барьж цайлдаг хэмээн сонслоо. Үнэн үү?” гэж хааныг асуухад “Тиймээ. Ийн бадар барих нь манай тогтсон жаяг” гэж хариу өчив.

"Yes," was the answer, "this is true. It is our custom to beg."

At this the King became angrier than he was before. "Our custom?" he shouted. "You come from a long line of kings who never had to beg for anything in their lives. Our custom is to eat from silver and gold plates, not out of simple wooden bowls. What are you talking about, our custom?"

Үүнд Хаан уурладаггүйгээрээ уурлаж, “Манай жаяг гэнээ! Насандаа гуйлга гуйж үзээгүй эрхэм дээд хаадын удмын хүн бус уу чи. Манай ёс жаягаар бол нэг муу модон тагшаар биш алтан, мөнгөн аяга тавагнаас зооглож байх заяатай. Манай жаяг гэж чи юугаа донгосоод байна вэ?” гэж дуу хадаан хашгина.

The gentle answer came, "Father, you come from a long line of royal kings. This is true. But I come from a long line of teachers, the buddhas of the past. These teachers have always been very humble. They received their food from the people they met. When I say it is our custom to beg, I mean it is the custom of buddhas."

“Аав та дээд их хаадын үеэс улиран ирсэн удамтай нь үнэн. Харин би бол өнгөрсөн үеийн бурхад багш нараас улбаалсан удамтай билээ. Багштан нар голдуу даруу төвшин байдаг юм. Тэд өглөгийн эздийн өгснөөр хооллож явдаг. Манай ёс гэж байгаа маань бурхадын ёс жаягийг хэлж буй хэрэг” хэмээв.

Then he took hold of his father's hands and walked alone with him for a long while. He taught him the Noble Truths and the path leading to the end of all suffering. After listening to him for a long time the King said, "It is true, you are far more than just my son. As the holy man Asita predicted when you were just a baby, you have become a great teacher. I bow before you, O Buddha. Please accept me, who once wanted you to be king, as one of your disciples."

Бурхан багш Хаан эцгийн гараас хөтлөн хоёулахнаа нэлээд алхах зуур Хутагтын Дөрвөн үнэн хийгээд зовлонгоос гэтэлгэх замын тухай эцэгтээ ном айлдав. Хаан эцэг нь хүүгээсээ удтал авшиг хүртээд, ийн өгүүлрүүн: “Чи үнэхээр зөвхөн миний хүү төдийгүйгээр зогсохгүй болжээ. Нялх ахуй цагт чинь Асита аршийн хэлснээр чи нэгэнт агуу их багштан болжээ. Бурхан багш минь ээ, би таны өмнө алга хавсран наминчилж мөргөмү. Хаан орноо залгамжлуулан суулгахыг хичээж байсан эцэг намайгаа шавь болгон соёрх” хэмээв.

Soon afterwards Buddha's wife Yasodhara, his son Rahula, the aunt who brought him up and many others from the palace also asked to become his followers. "We were so unhappy when you rode away from us many years ago," they told him. "But now you have brought us so much happiness and peace of mind with your teachings of the truth. We are glad that you left us and have returned as a buddha."

Тэр цагаас хойш удалгүй гэргий асан Ясодара, хүү Рахула, түүнийг торниулж өсгөсөн нагац эгч, дэргэдийнхэн цөмөрөө Бурхан багшид шавь орцгоов. “Таныг явж одоход бид юутай их харамссан гэж та санана. Эдүгээ та үнэний тухай ном айлдвараар бидэнд аз жаргал, сэтгэлийн их амарлил авчирлаа. Та яваад Бурхан болоод буцаж ирсэнд тань туйлгүй их баяртай байна” хэмээн өгүүлэлдэнэ.!!!

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 27. The Tale of the Tree Spirit
Click here for other chapters