Saturday, June 16, 2012

19. Whom to Teach?

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

19. Whom to Teach?

All of nature rejoiced that glorious morning. Fresh flowers blossomed everywhere and sent their sweet perfume into the air. Birds sang joyfully and creatures everywhere forgot their fear. Rainbows and beautifully colored clouds appeared in the sky, and people marveled to see such wondrous sights.

19. Хэнд ном номлох вэ?

Тэр ер бусын гайхамшигт өглөө байгаль дэлхий бүхэлдээ баясгаланд умбаж байв. Газар сайгүй нялх цэцэг дэлбээлж, цэцгийн тансаг үнэр ханхална. Шувууд хөгжилтэй жиргэн, газар газрын амьтан айх аюулгүй амар жимэр. Солонго татаж, тэнгэрт олон өнгийн үүлс хөвсийн, хүмүүс эл гайхамшигт элдэв учралыг сэтгэл баясан ажина.

Buddha himself was filled with the highest happiness. His mind, free from all darkness and pain, felt a boundless joy. For days and weeks he stayed near the Tree of Enlightenment, enjoying the bliss and happiness only a buddha knows.

Бурхан багш өөрөө ч баясгалангийн дээд жаргалыг эдэлж байв. Оюун сэтгэл нь мунхагийн харанхуй, зовлонгийн далайгаас ангижирч хязгааргүй баяр хөөрөөр бялхна. Тэрбээр Бодь модноос холдолгүй олон хоног саатаж, гагцхүү бурхад л эдэлдэг тэрхүү сэтгэлийн тэнүүн жаргалыг амсаж суулаа.

Then he thought, "It was so difficult for me to reach the end of suffering and become a buddha. I had to work so hard for so long. When I see how blind and ignorant most people are, I wonder if there is anyone who can understand the truths I have discovered. How could I possibly teach them? Perhaps it is better for me to live the rest of my life in the forests alone and enjoy the happiness of being a buddha myself."

“Хамаг зовлонг гэтлэн бурханы хутгийг олох хүртэл хугацаанд тун ч шаргуу зүтгэлээ. Ихэнх хүмүүс яасан харанхуй бүдүүлэг гэдгийг мэдэхийн хэрээр, үнэнийг ухаарч мэддэг хүн байдаг болбуу гэдэг эргэлзээтэй. Тэдэнд ном номлох ямар боломж надад байна вэ? Эсвэл аглаг ойд даяанчлан бурхан байхын жаргалыг гагц биеэрээ эдлэн, үлдсэн насаа өнгөрөөх нь дээр үү?” гэсэн бодол сэтгэлд нь ургав.

Then he heard an inner voice which said, "Please do not forget us! We are the suffering beings of the world. We have been waiting for this moment ever since your birth, and even before that. We have hoped and prayed these many years that you would leave the princely life and discover the way to end all suffering. Now that you have found this path, please teach it to us. Unlike you, we are still suffering."

Тийн атал сэтгэлийн гүнээс ийн өгүүлрүүн: “Биднийгээ бүү орхигтун! Бид чинь ертөнцийн зовсон амьтад шүү дээ. Таныг мэндлэх тэр цагаас, бүр түүнээс ч өмнө үеэс эдүгээг хүртэл чухам энэ мөчийг тэчьяадан хүлээсээр ирлээ. Таныг Хан хүүгийн баян тансаг амьдралаа огоорон, хамаг зовлонгоос гэтэлгэх зам мөрийг олж нээх болбуу хэмээн найдаж олон жилийн турш итгэл өвөрлөн залбирсаар байна. Эдүгээ та тэр замыг бидэндээ номлож хайрла. Бид чинь тантай адилгүй, одоо ч зовлон эдэлсэн хэвээр байна” хэмээв.

But another thought arose in Buddha's mind: "Who will be able to follow the teachings I have to give? Who is strong and brave enough? Who will try hard and long enough?"

“Миний тавьсан номыг хэн дагах буй? Тийм эр зориг, зүрхтэй хэн байдаг билээ? Тийм өнө урт хугацаанд тэвчээр эдлэх хэн байна вэ?” гэсэн бодол Бурханд төрлөө.

And the inner voice came again: "It is true that our minds are clouded in ignorance, O Buddha. But for some people this ignorance is not so thick. They will be able to understand you. For their sake, please teach us all the true Path."

Дотоод сэтгэлийн гүнээс дахин өгүүлэх нь: “Ай багш минь, бидний оюун сэтгэхүй харанхуй хар мананд автсан нь үнэний хувьтай. Гэхдээ зарим нь тийм ч ёроолгүй тэнэг бус. Тэд таны айлдварыг ухаарч ойлгох чадвартай буй заа. Буян бодож, үнэний зам мөрийг заан соёрх!” хэмээн айлтгав.

Then the Buddha smiled and said, "Of course; of course, I shall teach. The only reason I left the princely life was to find a way to help others. Now that I have become a buddha, I shall do everything I can."

"But even a buddha cannot remove the sufferings of others if they do not try to help themselves. People must want to get better before a doctor can cure them. In the same way, they must want to hear the teachings of the truth before anyone can help them. But whoever comes to me with an open mind will find that I am ready to teach them in every way I can."

Бурхан багш мишээж өгүүлрүүн: “Тэгэлгүй яахав. Тэгэлгүй яахав. Би ном тавина. Гагцхүү бусдад тус хүргэх арга замыг олохоор би Хан хүүгийн хангалуун тансаг амьдралаа орхисон билээ. Эдүгээ би нэгэнт Бурхан болсны тул чадах бүхнээ харамгүй хийнэ. Гэхдээ эзэн эс хичээвээс Бурхан байлаа ч гэсэн бусдын зовлонг нимгэлж чадахгүй. Оточ эмчилж эхлэхээс өмнө өвчтөн өөрөө илааршина гэсэн бат итгэлтэй байх ёстой. Үүн лугаа адил ном хүртэх хүн заалгахын өмнө үнэний тухай сургаалийг сонсох чин эрмэлзэлтэй болсон байх ёстой. Гэхдээ билгүүн саруул ухаантай хэн боловч сурахаар ирвэл би мэдэх чадах бүхнээ номлон сургахад бэлэн байна” хэмээвэй.

Then he thought, "Who, among all the people in the world should be the first I teach? Who is the most ready?" He remembered Arada and Udraka, the two teachers he had met six years before. "they would be the best to teach, but I can see that they have already died and left this world."

“Энэ үй олны дундаас хэнд нь эхэлж би ном тавих билээ? Хамгаас илүү таарах хүн хэн байдаг билээ” гэсэн бодолд Бурхан багш автав.Тэгээд зургаан жилийн тэртээ анх учирсан Арада, Удрака хоёр багш нь санаанд орж, “Тэр хоёр л чухам болох хүмүүс, гэхдээ өдүйд ертөнцөөс халин одсон байж ч болзошгүй” гэсэн бодол сэтгэлд нь эргэлдэнэ.

Then he thought of the five men who lived with him for so long in the forest. "They are ready to understand the truth, " he thought. "I shall teach them first."

He knew that he would find these men in the Deer Park near Varanasi, the holiest city of ancient India. "I shall go there," Buddha proclaimed, "and begin the work I came to do."

Дараа нь удаан хугацаагаар ойд хамт сууж байсан таван гэлэн санаанд нь орлоо. Тэр тав үнэнийг ухаж ойлгоход яг бэлэн байгаа хүмүүс. Эхлээд тэр тавд ном тавья” гэж шийджээ. Тэр тавыг эртний Жагарын нэн дагшин орон Варнаси балгасын ойролцоох Бодь гөрөөсний цэцэрлэгт хүрээлэнд буйг мэдээд “Тийшээ очиж, ном тавьсугай” хэмээн санаа шулуудан замд гарлаа.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 20. The First Teaching
Click here for other chapters

0 comments:

Post a Comment

All comments (or questions) will be read and if a reply is needed, we will answer as quickly as possible. Thank you.