Saturday, June 2, 2012

17. The Great Battle

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

17. The Great Battle

The moment that the world had been waiting for was now at hand. Siddhartha, who had given up a kingdom in search of truth, was approaching the tree. On his way he passed a man carrying freshly cut grass and asked him for a small bundle. This he would use as his seat.

17. Их тулаан

Дэлхий ертөнцийнхний хүсэн хүлээсэн тэр мөч ч айсуй. Үнэнийг олохын тулд гүрэн улсаа захирах эрхээ золиосолсон Сиддхарта Бодь мод руу улам дөтөлсөөр замдаа шинэхэн хадсан өвс үүрч яваа нэгэн хүнтэй тааралдаж, дэвсэж суух тэвэр өвс түүнээс гуйж авлаа.

As he drew closer the air became very still. It was as if the whole world were holding its breath, anxiously awaiting what would happen next. The branches of the tree bent down as if welcoming him to come and sit down under its shade.

Зорьсон газраа ойртох тусам салхи улам намдаж, дэлхий бүхэлдээ юу болохыг амьсгал даран хүлээж байгаа юм шиг болж, модны мөчир талархал дэвшүүлж угтаж байгаа мэтээр намсхийн бөхийхүйд сүүдэрт нь очиж суулаа.

Siddhartha carefully arranged the grass into a small cushion and sat down, facing the east. He crossed his legs in a firm meditation posture and rested his hands in his lap. Then he made a bold and determined vow: "I shall not arise from this position until I have reached my goal, even if I die sitting here!" And all the spirits of the air looking on rejoiced, hearing Siddhartha's great pledge. It was the full-moon day of the fourth month, and the sun was about to set.

Сиддхарта гуйж авсан өвсөө олбог болгон аятайхан засаад наран ургах зүг хандан, хоёр мутраа өвөр дээрээ талбин гүн бясалгалын очир суудлаар тухлан суув. Чингээд тэр хамаг зоригоо хөвчлөн чангалж, “Нэгэнт зорьсондоо хүртэл энэ суудлаас эс боссугай. Эндээ насан эцэслэсэн ч юуны хамаатай” хэмээн хатуу тангараг өчив. Эргэн тойрны газар усны эзэд Сиддхартын их өчгийг сонсч нэн баясав. Энэ бол зуны эхэн сарын тэргэл саран өдөр агаад наран жаргахаар завдаж ажгуу.

But the ancient stories tell us that not everyone rejoiced at this moment. There was one force, called Mara, who was terrified and angry. For Mara is the name the Indian people gave to the evil forces that disturb our minds. Mara is our greed, hatred, ignorance, jealousy, doubt and all the other poisons bringing people unhappiness and grief.

Гэвч энэ үед бүх амьтан баясаагүй хэмээн эртний домогт өгүүлдэг. Тэр цагт Мара хэмээх аюумшигт догшин нэгэн ад байсан гэдэг. Мара гэдэг бол хүмүүний сэтгэлийг үймүүлдэг шумнас нарт эртний жагарынхны өгсөн нэр болой. Хүнийг зовлон гунигт оруулж байдаг харамын сэтгэл, атаа хорсол, мунхагийн харанхуй, эргэлзээ, муу санаа бусад бүх хор бол бүгдээрээ Мара болой.

Thus, when Mara saw Siddhartha seated under the Tree of Enlightenment, he was enraged. Calling his sons and daughters around him he shouted, "Look, all of you. Prince Siddhartha is seated in meditation. If he is successful and discovers the way to end all suffering, what will happen to us? Don't you understand that we shall lose all our power? We cannot harm people if he teaches them the truth. We must disturb his meditation, or else we are doomed!"

Иймээс Бодь модны сүүдэрт сууж буй Сиддхартаг харсан Мара багтартлаа уурлаж, хөвгүүд охидоо цуглуулан, өндөр дуугаар хашгиран өгүүлрүүн: “Та нар харцгаа! Хан хүү Сиддхарта бясалгал үйлдэн сууж байна. Хүчтэй бясалгаад бүх зовлонг арилгах зам мөрийг олбоос бидэнд юу тохиохыг мэдэж байна уу? Тэрбээр хүмүүст үнэний сургаалыг зааж айлдвал бид, хүнд хорлол хийж чадахгүй болно. Түүний бясалгалыг түйвээн үймүүлэхгүй бол бид балрах нь тэр” хэмээв.

So Mara and his evil forces tried everything to disturb Siddhartha. They produced a fearful storm and hurled lightning bolts down around him. They churned up a great wind until everything around seemed ready to crash down. But beneath the branches of the tree everything remained calm, protected by the force of Siddhartha's meditation.

Ийнхүү Мара түүний нөхөд сэлт Сиддхартын бясалгалыг саатуулахаар чадах бүхнээ хийв. Их хуй салхи дэгдээн, аюумшигт аянга буулган, хар салхиар орчны хамаг юмыг яйруулж хийсгэв. Харин Сиддхартын гүн бясалгал буяны ачаар өмөг ивээлд нь багтаж, бодь модны мөчир нам тайван ажээ.

Mara saw that the storm had no effect so he turned to his troops and shouted, "Attack!" The whole horde of evil spirits, demons and nightmare shapes turned against Siddhartha. They ran towards him wildly, yelling blood-curdling screams. They shot poisoned arrows of hate at him. But as these arrows flew towards the Prince, they turned into lotus petals and fell harmlessly at his feet. Nothing could disturb the peace of his meditation.

Салхи шуурга ямар ч нэмэргүйг мэдээд цэрэг дайчдаа хураан “Дайраад!” хэмээн зарлиг буулгахад бүхий л ад зэтгэр, шумнасын аймаг хүч хавсран, яс шархирч, цус ээдэм муухай орилолдон Сиддхартаг довтолж, үзэн ядахын хор шингээсэн сумаар харвавч сум нь Сиддхартад хүрэхийн цагт лянхуа цэцгийн дэлбээ болон хувирч, өлмий дор нь унаж байлаа. Сиддхартын тайван бясалгалыг юу ч эвдэж үймүүлж чадахгүй байв.

"If these weapons and fearful shapes do not distract him," Mara thought, "perhaps a vision of beauty will disturb his mind." All at once the frightful demons turned into the most beautiful and alluring of women. These bewitching creatures danced in front of the meditator, but even they could not affect him.

“Хэрэв ийм сум, аймшигтай дүрс үзэгдэл Сиддхартын бясалгалыг сарниулж чадахгүй бол гоо үзэсгэлэн түүний бодлыг өөрчилж юуны магад” гэсэн санаа Марад төрлөө. Тэр зуур аюумшигт чөтгөр шумнас нар гоо үзэсгэлэнгийн дээд наалинхай охид болон хувирч, ад шүглэсэн тэр олон шидэт амьтас хичнээн бүжиглээд ч гүн бясалгалд суусан Сиддхартын санааг хоёрдуулж дийлсэнгүй.

Memories of the pleasure palaces, visions of his wife and son, heavenly music, delicious food - nothing could break through the calm determination of this seeker of truth.

Эрхэм тансаг орд харш, үзэсгэлэнт гэргий хөвүүн, тэнгэрлэг хөгжим, амттаны дээд хоолны тухай дурсамж ер нь юу ч байлаа гэсэн үнэний эрэлд санаа шулуудаж нэгэнт зорьсноос нь яавч хазайлгаж хүч хүрэхгүй ажээ.

Mara felt defeated. But he had one last plan. Dismissing his attendants, he appeared alone in front of the Prince. Addressing him in a mocking voice he said, "So you are the great Prince Siddhartha? You think you are a great meditator. So many holy people have failed to find the truth, but you think you will succeed!"

Мара хэдийвээр ялагдсан ч эцсийн нэг арга үлджээ. Нөхөд сүүдрээ тарааж явуулчихаад ганц биеэр хан хүү дээр очиж, засмал хуурмаг аясаар өгүүлсэн нь: “Ингэхлээр чи чинь яах аргагүй агуу их Хан хүү Сиддхарта мөн юм уу? Өөрийгөө их бясалгагч гэж боддог биз. Их гэгээн хутагт нар үнэнийг олох гээд чадаагүй. Харин чи барна гэж боддог бололтой.

"How foolish you are! Don't you know that it takes a great deal of preparation to find the truth you are looking for? What have you ever done to be worthy of success? First you wasted twenty-nine years pampering yourself. Then you wasted six more years starving yourself. Now you sit here thinking that wisdom will just come to you. How foolish! Quit this meditation, or at least show me a witness who will swear that you are worthy of succeeding where all others have failed."

Чи яасан тэнэг гэнэн хүн бэ? Чиний тэр эрээд байгаа үнэнийг олоход асар их цаг хугацаа хэрэгтэйг мэдэхгүй л байна уу? Зорьсноо бүтээхийн тулд юу хийв дээ? Эхлээд өөрийгөө зугаацуулан хорин есөн жилийг, өлсөж тарчилж зургаан жилийг өнгөрөөжээ. Одоо бол билгийн чинад хязгаарт хүрэх гэж ингэж сууж байна. Яасан тэнэг хэрэг вэ? Чи бясалгалаа орхиж үз, эсвэл ядахдаа бусдын чадаагүйг чамайг чадах болно гэж тангараг тавих гэрчийг надтай уулзуул!”

These scornful words failed to bother Siddhartha. Silently he lifted his right hand from his lap, reached in front of him and touched the earth. Yes, the earth itself was Siddhartha's witness! For countless lifetimes he had appeared on this earth in various forms. He had practiced generosity and patience, he had acted lovingly and had avoided harming others, and he had meditated on the truth. He had done all these things - sometimes as a man, sometimes as a woman; sometimes rich, sometimes poor - over and over again. He had done all this, just for the sake of discovering the end to all suffering. And the earth was his witness.

Энэ хорон үгс Сиддхартын сэтгэлийг хөндсөнгүй. Тэрбээр ам ангайн үг хэлэлгүй өвөр дээрээ тавьсан баруун мутраа буулгаж газарт хүргэв. Тиймээ, газар өөрөө үнэхээр Сиддхартын гэрч! Тэргүүлшгүй цагаас эхлэн тэр энэ газар дээр маш олон дүрээр тодорсон нэгэн.

Тэвчээр эдлэн буян үйлдэж, бусдад хор хөнөөл хийлгүй, хамаг амьтныг нигүүлсэн энхрийлж, үнэнийг хайн бясалгал үйлдэж иржээ. Тэрбээр эр, эм, баян, ядуу элдэв дүрээр дахин дахин хувилж, энэ бүхнийг хайж байв. Гагцхүү үнэнийг олох тусын тулд энэ бүхнийг хийсэн болохлоор түүний гэрч нь газар гарцаагүй мөн ажээ.

Mara realized that now he was truly defeated, and faded away like a bad dream. Siddhartha was left completely alone. The storm clouds parted and the moon shone brightly in the sky. The air smelled sweet and a light dew glistened on the tips of the grass. Everything was ready.

Аргагүй ялагдсанаа мэдээд, Мара хар дарсан зүүд мэт бараа сураггүй арилж одлоо. Сиддхартыг орь ганцаараа үлдэхүйд үүлс сарнин огторгуйд тунгалаг саран авхай мишээж байв. Анхилуун үнэр ханхалж, өвсний толгойд өлөн шүүдэр бөнжигнөнө. Хамаг юм цэгцэрч бэв бэлэн болсон ажгуу.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 18 Awakened!
Click here for other chapters