Saturday, May 5, 2012

13. Escape

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

13. Escape

Siddhartha left the King's room and returned to his palace. He passed through the beautiful decorated rooms, the magnificent hallways, past the sparkling fountains and into his rooms on the upper story. He walked among the talented musicians and past the beautiful serving girls. But none of these delights affected his mind. He had only one thought, and that was to leave.

13. Агь орон гэрээ орхив

Сиддхарта, Хаан эцгийн өргөөнөөс гарч ордондоо эргэж ирээд үзэсгэлэнтэйеэ чимсэн өрөө танхимаар дамжин гайхамшигт сайхан гонховчоор өнгөрч, цацран оргилох усан сангийн хажуугаар гараад дээд давхарт байх лаврин руугaa алхална. Авьяас билэгт хөгжимчид, гоо аягач шивэгчин нарын дундуур шудран өнгөрнө. Сайхан бүгдээс нэг нь ч түүний сэтгэлийг татсангүй. Явна гэсэн бодолд умбана.

That night after dinner a strange force seemed to enter the palace. One by one the musicians and dancers and servants became drowsy and fell asleep. Finally even Yasodhara fell asleep next to her baby Rahula. Only Siddhartha remained awake. Now that he knew what he must do with his life, he would never again allow himself to fall under the spell of worldly comforts and distractions. Others might be content to sleep and dream, but he had more important work to do, and for that he had to be fully awake.

Тэр үдэш оройн зоогны дараа ер бусын нэгэн хүчин ордонд шүглэсэн гэлтэй хөгжимчид, бүжигч, аягач, шивэгчин бүгд дараа дараалан нойрмоглон, нам унтацгаав. Хамгийн сүүлд Ясодара гүнж ч нялх Рахула хүүгийнхээ хажууд нойрсчихов. Сиддхарта гав ганцаар сэрүүн үлджээ. Одоо тэрбээр энэ насандаа юу хийх, ертөнцийн зугаа цэнгэлийн хүрдэнд хэрхэвч эргэн орохгүй гэдгээ нэгэнт ухаарчээ. Бусад хүмүүсийн хувьд идэж унтаад, зүүдэлж байх нь хангалттай байж болох юм. Харин Хан хүүд бол нэгэнт ухаарч сэхээрсэн тул санаснаа хийж гүйцээхээс өөр эрхэм ажил алга.

Now was the perfect chance for the Prince to escape. But before he left he thought to himself, "I would like to hold my son in my arms before I depart; since he was born I have barely had the chance to touch him." Yet when he saw his wife and child lying together he realized that there was no way for him to pick Rahula up without rousing Yasodhara. "If she wakes up," he thought, "it will be very difficult for me to leave. No, if I am to do what I must do, I should leave quickly and quietly while everyone is asleep."

Гэрээсээ оргож босох орь ганц боломж хан хүүгийн хувьд чухам энэ үе байв. Явахын өмнө тэрбээр “Хүүгээ нэг тэврэх юмсан. Төрснөөс нь хойш бараг л барьж үзсэнгүй шүү дээ” гэж бодлоо. Хамт унтаж буй гэргий хүү хоёроо хараад, Ясодараг сэрээлгүйгээр хүүг өргөж авч болохгүйг мэдэж байв. “Ясодара сэрчихвэл гэрээс босож гарахын арга сүв хаагдана. Иймд өөрийнхөөрөө болгоё гэвэл бүх хүн нойрсч буй энэхэн мөчид амжиж бушуухан, чимээгүй явах нь зөв” хэмээн бодов.

Stepping carefully around the sleeping bodies, he reached the window and climbed out onto the roof and then down to the ground. He went to where Channa, the charioteer, was sleeping and gently woke him up. "Hurry, Channa, saddle my horse. I wish to ride tonight."

Дуг нойрондоо байгаа хүмүүсийг тойрч сэмхэн гараад, дээвэр дамжин үсэрч буув. Унтаж буй хөтөч Чанна дээр хүрч очоод, аяархан сэрээж “Чанна, бушуулагтун! Миний морийг эмээллэ! Би өнөө шөнө морьтой зугаацмаар байна” гэж шивнэв.

Channa was surprised that the Prince would want to go out in the middle of the night, but he did as he was asked. He saddled Kantaka and led him to the Prince. Siddhartha patted his horse and whispered, "Kantaka, my friend, we must be very quiet. I don't want to wake up any of the guards. Tonight is a very special night."

Шөнө дүлээр агь ордноос гадагш гарах гэж байгаад Чанна ихэд гайхсан ч зарлиг ёсоор болгов. Тэрбээр Кантакаг эрвээлжлээд хөтлөн ирэхэд Хан хүү морио илбэн таалж, “Сайн хөлөг Кантака минь ээ, бид огт анир гаргаж болохгүй шүү! Харуулынхныг сэрээмээргүй байна. Өнөөдөр онцгой тохиолдолт шөнө болж байна” гэж шивнэн үглэнэ.

As the three of them approached the heavy gates at the edge of the gardens, the doors suddenly opened by themselves. Silently they rode out into the night. When they reached the edge of the city, the Prince looked back and vowed to himself, "Until I learn how to conquer all sufferings, I shall not return to this fair city of Kapilavastu!"

Тэд нар цэцэрлэгийн чанад дахь их хаалга руу дөтлөн очиход хаалга гэнэт өөрөө нээгдэв. Тэд мордоод нам гүм харанхуйн дунд уусах мэт алга болов. Хотын захад хүрэх үед Хан хүү эргэж хараад, “Хамаг зовлонг гэтлэн давах арга ухааныг суран суртлаа би үзэмжит сайхан Капилавасту балгасандаа эгэж үл ирнэм” хэмээн андгайллаа.

They rode all night. Just as the morning sun was about to rise they reached a quiet forest where many holy people lived. The Prince was happy and thought to himself, "Now my real journey has begun." Then he turned to Channa and said, "My friend, I thank you deeply for your help. I have reached the place I wanted. Now it is time for you to take my horse and return to the palace."

Тэд бүх л шөнөжингөө яваад ургахын улаан нарнаар олон арш нарын суудаг нам гүм ойн захад хүрлээ. Одоо жинхэнэ аяны зам эхэллээ хэмээн Хан хүүгийн сэтгэл онгойн баясав. Тэрбээр Чаннад хандаж өгүүлрүүн, “Эрхэм анд минь ээ, тус ач хүргэсний тань хариуд гүн талархаж байна. Би хүссэн газартаа нэгэнт хүрч ирлээ. Одоо чи хөлөг морийг минь аваад ордон руугаа буц даа.”

Channa could not believe that the Prince would not be returning to the palace with him. He stood there confused, tears beginning to fill his eyes. The Prince understood his grief and spoke to him again very softly. "My faithful Channa, do not cry. Sooner or later we all have to say goodbye. Here, take these royal jewels I am wearing; I shall not need them anymore. Return to the palace and tell my father that I have not left in anger. It is not that I do not love my family anymore. Rather, it is because I love them all so much that I must leave them now. If I fail, then it really makes little difference that I am leaving this day. Sooner or later death would pull us apart anyway. Go now, and let me begin my search."

Агь хамтдаа ордон руу эргэж очихгүй нь гэдэгт Чанна итгэж чадахгүй байлаа. Тэрбээр нулимс асгаруулж алмайран зогсоно. Хөтчийн харууслыг сайтар ойлгосон агь дөлгөөн уянгалгаар өгүүлрүүн: “Үнэнч анд Чанна минь, бүү цурхиран уйлагтун! Эрт орой хэзээ нэгэн цагт бид салах нь зайлшгүй. Миний зүүж яваа тансаг эрдэнсийг чи ав. Цаашдаа энэ эдлэл гоёл надад огт хэрэггүй. Ордонд буцаж очоод намайг уурандаа бухимдаж явсан биш гэдгийг аавд хэлэгтүн! Гэрийнхэндээ хайр хүндэтгэл алдарсан хэрэг огт бус. Харин ч би тэд бүгдийгээ туйлаас хайрлан дээдэлдэг учраас ингэж байгаа билээ. Явсан яваагүйн хооронд нэг их ялгаа үгүй. Эрт орой нэгэн цагт үхэл биднийг хагацуулах нь үнэн. Чи одоо яв, би ч эрлээ эхэлье!” хэмээв.

Channa realized that there was no way he could change the Prince's mind. He took Kantaka's reins from the Prince and slowly led the horse away. Many times both the charioteer and Kantaka looked back at the Prince with tears in their eyes. Eventually they reached Kapilavastu where Channa had the sad duty of telling everyone that Siddhartha had left the royal life forever.

Хан хүүгийн бодлыг яагаад ч эргүүлж чадахгүйгээ мэдсэн Чанна, Кантака хөлгийн цулбуурыг авч хөтлөн буцах үеэс Чанна, Кантака хоёр нүд дүүрэн нулимстай эргэн эргэн харсаар явж одлоо. Капилавасту хотноо буцаж ирээд, Сиддхарта агь дээдсийн тансаг амьдралаа орхилоо гэдгийг бүгдэд дуулгах хэцүү алба эрхгүй оногдлоо.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 14. The Journey Begins
Click here for other chapters