Saturday, April 21, 2012

11. A Vision of Peace

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

11. A Vision of Peace

The Prince sank deeper and deeper into gloom. He seemed to lose interest in everything. He hardly ate anything anymore, and as a result began to look pale and unhealthy. The King and everyone else were very upset that these unhappy changes had come over their beloved Siddhartha.

11. Амарлихуйн мөрт

Хан хүү гүн уйтгарт автаж ямар ч юманд сониpхол алдрав. Бараг юм идэхгүй болоод царай цонхийн бие нь суларч эхэллээ. Хаан хийгээд дэргэдийнхэн Сиддхарта агьд золгүй явдал тохиолдсонд арга гоочоо баран учраа олохгүй алмайрна.

One day he appeared before the King. "Father," he began, "lately my mind has been troubled. I feel restless and would like your permission to leave the palace once again. Perhaps a change of scenery will do me good."

Нэгэн өдөр Хаан эцэгтээ бараалхан “Ааваа, сүүлийн үед сэтгэл маань өгүүлшгүй их үймэрч байна. Сэтгэл огт амрахгүй байгаа учраас танаас гадуур явах бошиг / зөвшөөрөл / гуйя. Үзэх юмаа өөрчилбөл сэтгэл тайтгарах юун магад” хэмээн айлтгажээ.

The King was quick to agree to his son's request, for he would do anything to please him and make him happy again. But, as before, he asked some of his most trusted ministers to stay close to the Prince and keep and eye on him.

Хүүгийнхээ таашаалд нийцүүлэн сэтгэлийг нь тайтгаруулах юу ч хийхэд бэлэн байдаг Хаан, хүүгийнхээ хүслийг тэр даруй зөвшөөрөв. Урьдын адил тэргүүн итгэмжит шадар сайд нарыг бараа болгуулж хараа салгалгүй дагалдахыг зарлиг болгов.

This time Siddhartha saddled Kantaka himself and rode out of the palace grounds in search of some beautiful countryside. Finally he came to the edge of some farmland and dismounted. The ministers followed close behind. They tried to gain his attention with stories, news and gossip of the court. But the Prince had no interest in such idle talk, and soon the ministers left him alone and walked away, still chattering amongst themselves.

Энэ удаад Сиддхарта агь Кантака хөлгийг өөрөө эрвээлжлэн / эмээллэн / тэнүүн тансаг хөдөө нутагт зорчихоор ордны гортигоос гарлаа. Явж явж хээрийн задгай бэлчээрт хүрч мориноосоо буув. Сайд нар араас нь сүүл даран дагалдана.

Тэд нар элдэв домог, шинэ мэдээ занги, ордонд дуулддаг цуу яриаг сонсгон Хан хүүгийн анхаарлыг татахыг хичээнэ. Тэдний залхуутай чалчаа яриаг эс анхаарсан учраас төдөлгүй сайд нар агийг ганцааранг нь үлдээгээд өөр зуураа хүүрнэлдэн холдож одов.

Siddhartha looked out over the farmland. A man and his oxen were ploughing the field, the birds were singing and the sun was shining brightly. "It is so beautiful here," he thought. "The ploughed rows in the field look like ripples on a lake."

Сиддхарта агь тариалангийн талбай руу хараа сунгахад нэг хүн шар хөллөсөн анжисаар газар хагалж явах агаад шувууд ганганан, хурц нар ээж байв. “Энд ямар сайхан юм бэ” гэсэн бодол Хан хүүгийн сэтгэлд ургана. Анжисдсан газар нууран дээрхи долгио шиг бидэрлэнэ.

He sat down, and his mind relaxed for the first time in a long while. But as he looked closer at the scene before him, he began to notice things he had not seen before.

Сая л сэтгэл нь нэг амарсан тэрбээр тайвшран суув. Сайтар ажиглахуйд урьд хожид үзэгдээгүй юм нүдэнд өртлөө.

Where the plough had come by and cut rows into the soil, he saw the bodies of hundreds of small insects that had been killed by its blade. He saw hundreds more running back and forth in confusion now that their homes had been destroyed.

Анжис явж хөрсийг эргүүлж хаясан тэр газар, тас хяргуулсан үй олон хорхой арваганалдана. Үүр орноо сүйтгүүлсэн тоймгүй олон хорхой шавьж нааш цааш үймрэн бужигнана.

He also noticed that the birds were not just gaily singing. They were constantly searching for food, swooping down to snatch up the frightened insects. And the smaller birds darted about in fear, scared of the hawks and other large birds who circled hungrily above them.

Шувууд гагцхүү уран жиргээд зогсохгүй, хоол хүнс хайн нисч, амь тэмцэн тэмүүлэх хорхой шавьж шүүрэх гэж халин шунгана. Өлөн харцаар ширтэж эргэлдэн нисэх бусад томоохон шувуунд шүүрүүлчихээс зугтан ниснэ.

He noticed that the oxen labored heavily while trying to drag the heavy plough through the ground. The lashes of the farmer's whip cut painful blisters into their sweating sides. And the farmer, too, worked hard. Like the beasts, his rough and sunburnt body glistened with sweat.

Газар хагалах анжсанд тэнхээ мэдэн зүтгэж яваа шар үхрүүд агийн мэлмийд туслаа. Тариачин эрийн шилбүүрийн сур хөлөрсөн шарнуудын хавирга, нуруун дээр бууж гувруутуулна. Тариачин ч бас шар шигээ хар хөлсөө гоожуулан зүтгэнэ.

"Such a circle of misery," thought the Prince. "This farmer, his animals, the birds and the insects - they work all day trying to be happy and comfortable, to have enough to eat. But, in fact, they are constantly killing and hurting each other, and themselves! How pitiful the world seems to me."

“Зовлонгийн тойрог ийм ажгуу. Энэ тариачин, хөллөсөн шар үхэр, шувуу, шавьж хорхой аль нь ч жаргал эдлэн, тав тухаараа амь зуухыг хичээн өдөржин зүтгэх ажээ. Гэтэл үнэндээ бол үргэлжид өөрийгөө болон өрөөл бусдыг хөнөөж байх юм. Энэ ертөнц юутай өрөвдөм санагдана вэ?”

The Prince's heart was filled with compassion for all these suffering creatures. He hated to see them so unhappy.

Эл олон зовлонт амьтдыг нигүүлсэх сэтгэл Хан хүүд төрж, олон амьтан зовж зүдэрч байгааг хараад тэсч ядна.

He found a shady place to sit under a rose-apple tree and began to meditate deeply on what he had seen. As he looked deeper and deeper in the nature of suffering he had seen, his mind became more and more concentrated and calm. He experienced a quietness unlike anything he had ever known before.

Тэрбээр алимны модны сүүдэрт суух газар олоод үзсэн харсан бүхнээ эргэцүүлэн бодлоо. Ажиж харсан тэр олон зовлонгийн мөн чанарыг гүнзгий нягтлан бодох тутам түүний билиг оюун нь төвлөрч тайвширч байв. Урьд өмнө нь байгаагүй тийм амгалан тайтгарыг эдэллээ.

With his mind now at rest he began to think, "Every living thing is searching for happiness. Yet most are so blinded by their ignorance and desires that they find nothing but misery. Fear, disappointment, hunger, old age, sickness, death - these are the rewards they find for all their trouble!"

Ийнхүү сэтгэл тавираад, “Амьтай бүгд аз жаргалыг хайх юм. Гэхдээ эдний зонхилох нь шунаг, мунхаг хоёртоо балай харанхуй болон сохроод зовлон эдлэхээс өөр юмгүй үлдэх ажээ. Айдас, гутрал, өлсгөлөн, өтлөл, өвчин,үхэл энэ бүхэн хийсэн үйлийнх нь үр болж буцдаг юм байна” гэж сэтгэн суувай.

"Now that I have seen this, I have no more interest in the small and changeable pleasures of this world. I must find something that will bring me lasting peace and happiness. But how can I be content to free only myself from suffering? I must figure out a way to help all other living creatures as well. They have been so kind to me, and they are suffering so much! I must search for a way to end all this suffering and then share it with everyone else."

“Энэ бүхнийг үзсэний хойно хорвоогийн эрээвэр хураавар өчүүхэн цэнгэл таашаал надад сонирхол алга. Өнө мөнхийн энх амгалан, зол жаргалыг олох замыг л би хайх ёстой. Тэгэхдээ гагцхүү өөрийгөө зовлонгоос ангижруулаад сэтгэл яахин ханах билээ, би? Бас эх болсон зургаан зүйлийн хамаг амьтанг зовлонгоос гэтэлгэх арга замыг бодох ёстой бус уу. Бүгд л надад найрсаг талтай, бүгдээрээ ханатлаа зовлон эдэлж байгаа. Би зовлонгоос хэтэлгэх замыг хайж олоод түүнээ хамаг амьтантай хуваалцах нь зүйд нийцнэ” хэмээн сэтгэв.

When Prince Siddhartha had finished this compassionate meditation he opened his eyes. Standing before him, dressed like a poor beggar, was a man he had never seen before. His eyes were calm and bright and he had the look of great peace on his face.

Агь нигүүлсэхүйн бясалгал дуусгаад мэлмий нээн харахуйд урьд зүс үзээгүй, гуйлгачин байрны хувцастай нэгэн дөлгөөн атлаа цогтой нүдтэй, нүүрэнд нь их амгалангийн харц тодорсон эр өмнө нь зогсож байлаа.

"Please tell me," the Prince asked, "who are you?" The man answered, "I am someone who has become frightened by the sufferings of the world. I have grown tired of the so-called pleasures to be found in the company of others, so now I wander about alone. I have given up my home and now live and sleep in caves, in the forest or wherever I find myself. My only interest is in finding the highest and most perfect happiness." When he had spoken these words, the man disappeared as if by magic, leaving the Prince both astonished and overjoyed.

“Чи хэн байна вэ? Хэлээч!” хэмээхэд нөгөө хүн өгүүлрүүн: “Ертөнцийн зовлонгоос айж халширсан нэгэн байна. Олонтой бужигнаж явахдаа эдэлсэн жаргал цэнгэл гэдгээс уйдаж гүйцсэн хүн байна. Чингээд одоо ганцаараа хэрмэл хэсүүл явж байна даа. Би орон гэрээсээ дайжиж гараад агуй, ой шугуй, ер нь хаана л бол хаана толгой хоргодон хоног өнгөрөөж явдаг. Миний ганц хүсэн мөрөөддөг зүйл бол чухамхүү дээд төгс жаргалыг олох явдал юмаа.” Ийн өгүүлээд тэр хүн гайхах баярлах зэрэгцсэн Хан хүүг орхин ид шидийн юм шиг алга болон замхарлаа.

"At last I have found the true purpose of my life," Siddhartha thought. "I, too, shall give up my home and begin my search for true happiness and the end of all suffering!"

“За, явж явж би амьдралынхаа жинхэнэ зорилгыг оллоо. Би ч бас гэр орноосоо гарч, үнэнхүү зол жаргал, хамаг зовлонг арилгах зам мөрийг хайя” гэсэн бодол Хан хүүгийн сэтгэлд ургажээ.

And so, with a firm mind and steady heart, he mounted his horse Kantaka and rode back to the palace.

Ийнхүү бодол санаа шулуудан Кантака хөлгөөрөө гэрийн зүг эргэвэй.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 12. A Father's Fear
Click here for other chapters