Saturday, April 28, 2012

12. A Father's Fear

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

12. A Father's Fear

Upon his arrival home the Prince immediately went to the King's room. Pressing his hands together, as was the custom when making an important request, he announced, "I wish to become a homeless wanderer and search for the end of all suffering. Grant me your permission, Father, to leave the palace."

12. Эцгийн айдас

Хан хүү ирмэгцээ Хаан эцгийн өргөөнд бараалхан, их хүсэлт өргөх заншил ёсоор алга хавсран “Би хэрмэл бадарчин болж, хамаг зовлонг гэтлэн гарах зам мөрийг хайя. Аав та ордноо орхин явахыг минь зөвшөөрч хайрла!” хэмээн айлтгав.

From the time his son was a baby, the King had feared that someday he would have to hear this dreaded request. But still his son's words came as a great shock to him. In a voice choked with tears, he replied, "Dearest Son, forget this idea of leaving. You are still much too young to follow the lonely life of a holy man. Wait until you are older. Meanwhile stay here in Kapilavastu and rule my kingdom."

Нэг л өдөр хүүгээсээ энэ аймшигт гуйлтыг сонсоно хэмээн Хаан хүүгээ балчир ахуй байх цагаас нь сэтгэл түгшин эдүгээг хүрсэн ажгуу. Ийнхүү энэ үг аянга мэт буулаа. Хаан эцэг нулимсандаа хахаж цацан өгүүлрүүн: “Хайртай үр минь, орон гэрээ орхиж одох энэ санаагаа орхи чи. Арш нар шиг ганцаар даяанчлахад нас чинь даан ч бага байна шүү дээ. Том болтлоо жаахан хүлээзнэ. Энэ зуур эндээ Капилавасту балгастаа байж вант улсаа захирагтун!” хэмээв.

"O Father, I shall stay here only if you can promise me four things. Tell me that I shall never grow old, that I shall never become ill, that I shall never die and that I shall never be unhappy. If you cannot promise me these things, then I must leave immediately."

“Аав минь ээ, та надад дөрвөн зүйлийг амлаваас би явахгүй байж болно. Намайг хэзээ ч хөгшрүүлэхгүй, өвчлүүлэхгүй, үхүүлэхгүй, уйтгар гунигт оруулахгүй байна гэж Та хэлэгтүн! Эдгээрийг Та хадад эс амлаваас би нэн даруй одсугай!” хэмээжээ.

The King was shocked by these strange words and began to get angry. "Forget these foolish ideas, Siddhartha," he said loudly.

Энэ хачин этгээд үгийг сонсоод Хаан учраа олохгүй болж уурандаа багтран “Сиддхарта аа, чи энэ тэнэг бодлоо орхи!” хэмээн хашгирав.

But the Prince remained firm. "Father, if you cannot save me from the sufferings of old age, sickness, death and unhappiness, then you must let me go and try to save myself. It is not right to keep me a prisoner here."

Хан хүүгийн санаа огт эргэсэнгүй. “Ааваа! Өтлөх, өвчлөх, үхэх, гутрахын зовлонгоос та намайг аварч эс чадваас намайг явуул, би өөрийгөө аврахыг хичээе. Та намайг энд хоригдол шиг барьж байх нь үнэнхүү буруу” хэмээв.

But the King would hear no more. "Do not let the Prince leave! Set a guard around the palace grounds!" he shouted to his ministers and then angrily stormed out of the room.

Хаан цааш нь сонсохыг ч хүссэнгүй. “Хан хүүг бүү явуул! Ордныг тойруулан харуул гарга!” хэмээн шадар сайд нарт зарлиг буулгаад шурдхийн гарч одлоо.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 13. Escape
Click here for other chapters

Saturday, April 21, 2012

11. A Vision of Peace

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

11. A Vision of Peace

The Prince sank deeper and deeper into gloom. He seemed to lose interest in everything. He hardly ate anything anymore, and as a result began to look pale and unhealthy. The King and everyone else were very upset that these unhappy changes had come over their beloved Siddhartha.

11. Амарлихуйн мөрт

Хан хүү гүн уйтгарт автаж ямар ч юманд сониpхол алдрав. Бараг юм идэхгүй болоод царай цонхийн бие нь суларч эхэллээ. Хаан хийгээд дэргэдийнхэн Сиддхарта агьд золгүй явдал тохиолдсонд арга гоочоо баран учраа олохгүй алмайрна.

One day he appeared before the King. "Father," he began, "lately my mind has been troubled. I feel restless and would like your permission to leave the palace once again. Perhaps a change of scenery will do me good."

Нэгэн өдөр Хаан эцэгтээ бараалхан “Ааваа, сүүлийн үед сэтгэл маань өгүүлшгүй их үймэрч байна. Сэтгэл огт амрахгүй байгаа учраас танаас гадуур явах бошиг / зөвшөөрөл / гуйя. Үзэх юмаа өөрчилбөл сэтгэл тайтгарах юун магад” хэмээн айлтгажээ.

The King was quick to agree to his son's request, for he would do anything to please him and make him happy again. But, as before, he asked some of his most trusted ministers to stay close to the Prince and keep and eye on him.

Хүүгийнхээ таашаалд нийцүүлэн сэтгэлийг нь тайтгаруулах юу ч хийхэд бэлэн байдаг Хаан, хүүгийнхээ хүслийг тэр даруй зөвшөөрөв. Урьдын адил тэргүүн итгэмжит шадар сайд нарыг бараа болгуулж хараа салгалгүй дагалдахыг зарлиг болгов.

This time Siddhartha saddled Kantaka himself and rode out of the palace grounds in search of some beautiful countryside. Finally he came to the edge of some farmland and dismounted. The ministers followed close behind. They tried to gain his attention with stories, news and gossip of the court. But the Prince had no interest in such idle talk, and soon the ministers left him alone and walked away, still chattering amongst themselves.

Энэ удаад Сиддхарта агь Кантака хөлгийг өөрөө эрвээлжлэн / эмээллэн / тэнүүн тансаг хөдөө нутагт зорчихоор ордны гортигоос гарлаа. Явж явж хээрийн задгай бэлчээрт хүрч мориноосоо буув. Сайд нар араас нь сүүл даран дагалдана.

Тэд нар элдэв домог, шинэ мэдээ занги, ордонд дуулддаг цуу яриаг сонсгон Хан хүүгийн анхаарлыг татахыг хичээнэ. Тэдний залхуутай чалчаа яриаг эс анхаарсан учраас төдөлгүй сайд нар агийг ганцааранг нь үлдээгээд өөр зуураа хүүрнэлдэн холдож одов.

Siddhartha looked out over the farmland. A man and his oxen were ploughing the field, the birds were singing and the sun was shining brightly. "It is so beautiful here," he thought. "The ploughed rows in the field look like ripples on a lake."

Сиддхарта агь тариалангийн талбай руу хараа сунгахад нэг хүн шар хөллөсөн анжисаар газар хагалж явах агаад шувууд ганганан, хурц нар ээж байв. “Энд ямар сайхан юм бэ” гэсэн бодол Хан хүүгийн сэтгэлд ургана. Анжисдсан газар нууран дээрхи долгио шиг бидэрлэнэ.

He sat down, and his mind relaxed for the first time in a long while. But as he looked closer at the scene before him, he began to notice things he had not seen before.

Сая л сэтгэл нь нэг амарсан тэрбээр тайвшран суув. Сайтар ажиглахуйд урьд хожид үзэгдээгүй юм нүдэнд өртлөө.

Where the plough had come by and cut rows into the soil, he saw the bodies of hundreds of small insects that had been killed by its blade. He saw hundreds more running back and forth in confusion now that their homes had been destroyed.

Анжис явж хөрсийг эргүүлж хаясан тэр газар, тас хяргуулсан үй олон хорхой арваганалдана. Үүр орноо сүйтгүүлсэн тоймгүй олон хорхой шавьж нааш цааш үймрэн бужигнана.

He also noticed that the birds were not just gaily singing. They were constantly searching for food, swooping down to snatch up the frightened insects. And the smaller birds darted about in fear, scared of the hawks and other large birds who circled hungrily above them.

Шувууд гагцхүү уран жиргээд зогсохгүй, хоол хүнс хайн нисч, амь тэмцэн тэмүүлэх хорхой шавьж шүүрэх гэж халин шунгана. Өлөн харцаар ширтэж эргэлдэн нисэх бусад томоохон шувуунд шүүрүүлчихээс зугтан ниснэ.

He noticed that the oxen labored heavily while trying to drag the heavy plough through the ground. The lashes of the farmer's whip cut painful blisters into their sweating sides. And the farmer, too, worked hard. Like the beasts, his rough and sunburnt body glistened with sweat.

Газар хагалах анжсанд тэнхээ мэдэн зүтгэж яваа шар үхрүүд агийн мэлмийд туслаа. Тариачин эрийн шилбүүрийн сур хөлөрсөн шарнуудын хавирга, нуруун дээр бууж гувруутуулна. Тариачин ч бас шар шигээ хар хөлсөө гоожуулан зүтгэнэ.

"Such a circle of misery," thought the Prince. "This farmer, his animals, the birds and the insects - they work all day trying to be happy and comfortable, to have enough to eat. But, in fact, they are constantly killing and hurting each other, and themselves! How pitiful the world seems to me."

“Зовлонгийн тойрог ийм ажгуу. Энэ тариачин, хөллөсөн шар үхэр, шувуу, шавьж хорхой аль нь ч жаргал эдлэн, тав тухаараа амь зуухыг хичээн өдөржин зүтгэх ажээ. Гэтэл үнэндээ бол үргэлжид өөрийгөө болон өрөөл бусдыг хөнөөж байх юм. Энэ ертөнц юутай өрөвдөм санагдана вэ?”

The Prince's heart was filled with compassion for all these suffering creatures. He hated to see them so unhappy.

Эл олон зовлонт амьтдыг нигүүлсэх сэтгэл Хан хүүд төрж, олон амьтан зовж зүдэрч байгааг хараад тэсч ядна.

He found a shady place to sit under a rose-apple tree and began to meditate deeply on what he had seen. As he looked deeper and deeper in the nature of suffering he had seen, his mind became more and more concentrated and calm. He experienced a quietness unlike anything he had ever known before.

Тэрбээр алимны модны сүүдэрт суух газар олоод үзсэн харсан бүхнээ эргэцүүлэн бодлоо. Ажиж харсан тэр олон зовлонгийн мөн чанарыг гүнзгий нягтлан бодох тутам түүний билиг оюун нь төвлөрч тайвширч байв. Урьд өмнө нь байгаагүй тийм амгалан тайтгарыг эдэллээ.

With his mind now at rest he began to think, "Every living thing is searching for happiness. Yet most are so blinded by their ignorance and desires that they find nothing but misery. Fear, disappointment, hunger, old age, sickness, death - these are the rewards they find for all their trouble!"

Ийнхүү сэтгэл тавираад, “Амьтай бүгд аз жаргалыг хайх юм. Гэхдээ эдний зонхилох нь шунаг, мунхаг хоёртоо балай харанхуй болон сохроод зовлон эдлэхээс өөр юмгүй үлдэх ажээ. Айдас, гутрал, өлсгөлөн, өтлөл, өвчин,үхэл энэ бүхэн хийсэн үйлийнх нь үр болж буцдаг юм байна” гэж сэтгэн суувай.

"Now that I have seen this, I have no more interest in the small and changeable pleasures of this world. I must find something that will bring me lasting peace and happiness. But how can I be content to free only myself from suffering? I must figure out a way to help all other living creatures as well. They have been so kind to me, and they are suffering so much! I must search for a way to end all this suffering and then share it with everyone else."

“Энэ бүхнийг үзсэний хойно хорвоогийн эрээвэр хураавар өчүүхэн цэнгэл таашаал надад сонирхол алга. Өнө мөнхийн энх амгалан, зол жаргалыг олох замыг л би хайх ёстой. Тэгэхдээ гагцхүү өөрийгөө зовлонгоос ангижруулаад сэтгэл яахин ханах билээ, би? Бас эх болсон зургаан зүйлийн хамаг амьтанг зовлонгоос гэтэлгэх арга замыг бодох ёстой бус уу. Бүгд л надад найрсаг талтай, бүгдээрээ ханатлаа зовлон эдэлж байгаа. Би зовлонгоос хэтэлгэх замыг хайж олоод түүнээ хамаг амьтантай хуваалцах нь зүйд нийцнэ” хэмээн сэтгэв.

When Prince Siddhartha had finished this compassionate meditation he opened his eyes. Standing before him, dressed like a poor beggar, was a man he had never seen before. His eyes were calm and bright and he had the look of great peace on his face.

Агь нигүүлсэхүйн бясалгал дуусгаад мэлмий нээн харахуйд урьд зүс үзээгүй, гуйлгачин байрны хувцастай нэгэн дөлгөөн атлаа цогтой нүдтэй, нүүрэнд нь их амгалангийн харц тодорсон эр өмнө нь зогсож байлаа.

"Please tell me," the Prince asked, "who are you?" The man answered, "I am someone who has become frightened by the sufferings of the world. I have grown tired of the so-called pleasures to be found in the company of others, so now I wander about alone. I have given up my home and now live and sleep in caves, in the forest or wherever I find myself. My only interest is in finding the highest and most perfect happiness." When he had spoken these words, the man disappeared as if by magic, leaving the Prince both astonished and overjoyed.

“Чи хэн байна вэ? Хэлээч!” хэмээхэд нөгөө хүн өгүүлрүүн: “Ертөнцийн зовлонгоос айж халширсан нэгэн байна. Олонтой бужигнаж явахдаа эдэлсэн жаргал цэнгэл гэдгээс уйдаж гүйцсэн хүн байна. Чингээд одоо ганцаараа хэрмэл хэсүүл явж байна даа. Би орон гэрээсээ дайжиж гараад агуй, ой шугуй, ер нь хаана л бол хаана толгой хоргодон хоног өнгөрөөж явдаг. Миний ганц хүсэн мөрөөддөг зүйл бол чухамхүү дээд төгс жаргалыг олох явдал юмаа.” Ийн өгүүлээд тэр хүн гайхах баярлах зэрэгцсэн Хан хүүг орхин ид шидийн юм шиг алга болон замхарлаа.

"At last I have found the true purpose of my life," Siddhartha thought. "I, too, shall give up my home and begin my search for true happiness and the end of all suffering!"

“За, явж явж би амьдралынхаа жинхэнэ зорилгыг оллоо. Би ч бас гэр орноосоо гарч, үнэнхүү зол жаргал, хамаг зовлонг арилгах зам мөрийг хайя” гэсэн бодол Хан хүүгийн сэтгэлд ургажээ.

And so, with a firm mind and steady heart, he mounted his horse Kantaka and rode back to the palace.

Ийнхүү бодол санаа шулуудан Кантака хөлгөөрөө гэрийн зүг эргэвэй.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 12. A Father's Fear
Click here for other chapters

Saturday, April 14, 2012

10. Fading Pleasures

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

10. Fading Pleasures

Everyone tried his or her best to amuse the Prince. The dancing girls flirted with him, hoping to win at least a smile from his handsome but saddened face. Yet Siddhartha did not even seem to notice them. He could not get the visions of old age, sickness and death out of his mind.

10. Таашаал алдарсан нь

Агийн сэтгэлийг сэргээх гэж хүн бүр чадах ядахаараа оролдоно. Бүжигчин охид аргаа ядахдаа царайлаг тунсаг атлаа уйтгарт дарагдсан нүүрэн дээр мишээл тодрохыг үзэх санаатай элдвээр сээтэгнэнэ. Сиддхарта тэднийг хүний урманд халиах ч үгүй дүнсийнэ. Сэтгэл санаанд хөгшрөл, өвчин, үхлийн тухай бодол эргэлдээд огт арилахгүй. Зориулсан зугаа цэнгээний нэг нь ч хан хүүгийн урмыг хөгжөөхгүй байгааг ажсан нэгэн шадар сайд дөхөж ирээд дотно андын тоглоом наргианы аясаар агьд өгүүлрүүн:

One of the ministers, seeing that the Prince was not enjoying any of the splendid arrangements that had been made for him, came over to the Prince. In the joking manner of a friend he said, "Siddhartha, it is not right that you ignore these lovely dancers and refuse to join the festivities. Come on! You are young and healthy; you should be enjoying yourself. What is the mater? Aren't these women pretty enough for you?"

“Сиддхарта аа, энэ олон гоо бүжигчнийг үл хайхран, найр цэнгээнд оролцохгүй байж болохгүй. Ингэхгүй ээ хөө! Чи чинь нас залуу, эрүүл чийрэг эр хүн байна. Найрла, нарги! Юу болчихоод байгаа юм бэ? Гоо үзэсгэлэнт энэ охид таашаалд чинь нийцэхгүй байна гэж үү?” хэмээв.

But the Prince answered him in a voice as strong and low as thunder. "You have misunderstood me. I do not dislike the lovely people and things I see here. But when I think of how quickly their beauty will disappear, how everything changes so fast, I cannot find much pleasure in them anymore.

Агь намуун атлаа аянга нижигнэх шиг сүртэй дуугаар “Чи намайг ташаа ойлгожээ. Би энд байгаа олон сайхан хүн, юмсыг тоохгүй хэрэг бус. Энэ хүмүүсийн гоо сайхан яасан хурдан алга болох бол гэхээс, хамаг юмс юутай хурдан өөрчлөгдөж байна вэ гэдгийг бодохоос сэтгэлд үнэхээр таагүй болж байна.

"If there was not old age, sickness and death, then I, too, could find great pleasure in such lovely objects. But in the middle of such unhappiness, knowing what awaits us all in the future, how can I be satisfied with pleasures that will fade so quickly?"

Хэрвээ өтлөх, өвчлөх, үхэх гэдэг юм байхгүйсан бол амьд явах юутай сайхан.Тэгэхлээр ийм гаслангийн дунд амьдарч, ирээдүйд юу хүлээж байгааг мэдсээр байж мөдхөн алга болох зугаа цэнгэлд яахин сэтгэл хангалуун байх билээ?

"You, my friend, must have a stronger heart than mine if you can be amused so easily. Until I find a way out of this suffering, such worldly amusements do not interest me at all."

Эрхэм анд минь, чи үүнийг амраар төсөөлж байгаа бол надаас илүү чин зоригтой байж таараа. Миний хувьд харсан үзсэн бүгд маань халуун тамд л байна гэсэн үг. Эл бүх зовлонг гэтлэх замыг олон олтол, ертөнцийн аливаа жаргал цэнгэл миний сонирхлыг огт татахгүй байх болно” хэмээв.

And so, unable to brighten the Prince's mood, everyone returned sadly to the palace. When the ministers told the King that his son could not be entertained or distracted by anything, he felt so much grief that he could not sleep. "O, my beloved son," he thought to himself, "what else can I do to keep you here in my kingdom with me? What other pleasures can I provide so that you will stay?" And with such worried thoughts, fearful that he would soon lose his only son, the King spent the night in despair.

Чингээд тэд агийн сэтгэлийг засч чадалгүй сэтгэл гонсгор ордон руу буцацгаажээ. Агийг юугаар ч зугаацуулж сэтгэлийг нь сэргээж чадахгүй нь гэдгээ шадар сайд нар Хаанд айлтгахад, сэтгэл үймэрсэн Хааны нойр хулжиж, “Эвий алаг үр минь, чамайгаа ордондоо байлгаж хаан орноо суулгахын тул яадаг юм билээ дээ? Яаж чамайг цэнгүүлдэг билээ?” гэж гиюүрэн сууна. Ийн зовж шаналан, ганц нуган үрээ мөдхөн дэргэдээсээ алдчих болбуу хэмээн сэтгэл шимшрэн нүд аниж, цуравхийлгүй арайхийн шөнийг барав.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 11. A Vision of Peace
Click here for other chapters

Saturday, April 7, 2012

9. The Final Shock

from "Prince Siddhartha:
The Story of Buddha"
by Jonathan Landaw
Aгь Сиддхарта буюу
Буддагийн цадиг
Орчуулсан Б. Дамдин
English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

9. The Final Shock

Siddhartha and Channa again left the palace by chariot. And for a third time a vision appeared that only the Prince and his charioteer could see. A group of sad-eyed people, carrying a long box in which a body covered in a white sheet lay, appeared from one of the houses and slowly made its way down one of the side streets.

9. Сүүлчийн балмагдал

Сиддхарта, Чанна хоёр жуузаар ордноос дахин гарч явлаа. Гутгаар удаа явахдаа агь, хөтөч хоёр явж байгаад баахан гунигтай, хэсэг хүн, цагаан даавуунд ороолттой нэг хүнийг урт хайрцагт хийж дамнаад нэг байшингаас гарч ирээд гудамж уруудан аажуухан явж байгааг олж харжээ.

"Channa, why is that man in the box lying so still? Is he asleep? And why are all those people crying? Where are they taking him?"

”Чанна аа, энэ хүн яагаад хайрцагт хөдөлгөөнгүй хэвтнэм бэ? Унтаж байгаа юм уу? Тэр хүмүүс юунд уйлж хайлна вэ? Түүнийг хааш нь авч яваа юм бэ?” хэмээв.

"He is a dead man, Sire. They are going to the river where they will burn his body." The Prince was confused. "What do you mean by 'dead'? And if they burn his body, will it not hurt him? Please, Channa, explain what you mean so I can understand."

“Эзэн дээдэс ээ, нас нөгчсөн хүн байна. Гол дээр очиж чандарлахаар явж байгаа юм аа” хэмээн хариу өчив. “Нас нөгчих гэдэг чинь юу гэсэн үг вэ? Чандарлахад түүний бие шаналахгүй гэж үү? Чанна минь, чи надад ойлгуулж сайтар тайлбарлаж өгөөч!” хэмээн гуйв.

And so Channa explained, telling the Prince the truths his father had tried to hide from him all these years. "That man was once alive, as you are now. He was born, grew into a child, then he became a young man. He experienced the many pleasures and pains of life, raised a family, worked for a living and grew older. Then he began to get weaker and weaker. He was confined to his bed. Soon he was unable to recognize even his closest friends. He grew worse and eventually his breath left his body. In this way his understanding and life-force came to an end. Now he is dead. All that is left behind to see is the body he cared for so much while he was still alive. It lies there cold and without feeling. When is family burns the body he will not feel anything, because he has already left it behind."

Энэ олон жилийн турш хаан эцэг нь нууж байсан зүйлсийг Чанна агьд үнэнээр нь ярьж тайлбарлаж өгөв. “Энэ хүн чинь та бидэн шиг амьд сэрүүн явж байсан юм. Тэр чинь төрж торниод өсч сайхан залуу болсон. Амьдралын алаг бараан, зовлон жаргалыг амсаж, орон гэр, гал голомтоо үүсгэн амьжиргааны тулд ажиллаж явсаар өтөлж эхэлсэн. Тэгээд яваандаа бие нь сульдаж доройтон, хэвтрийн хүн болж, төдөлгүй хамгийн ойр дотнын хүмүүсээ ч таних чадалгүй болсон. Улам улам муудсаар амьсгал хураасан. Ийнхүү түүний мэдрэхүй, ажиллах хүч нь ор үгүй тасарч нас нөгчөөд байгаа юм. Одоо түүнээс ердөө сэрүүн тунгалаг ахуйдаа хайрлаж нандигнаж явсан ганц бие нь л үлджээ. Эл үхдэл бие нь мэдрэхүйн ямар ч шинж үгүй хөрсөн хэвтэнэ. Орхиж үлдээсэн биеийг гэрийнхэн нь чандарлахад тэр бие мэдрэх юм юу ч үгүй” хэмээн тайлбарлав.

"Tell me, Channa, is it unusual for people to die like this?" The charioteer answered, "No, my Prince, not at all. It is true that there are some people who never get the chance to grow old, and there are some who are very rarely sick. But everyone, without exception, must one day die."

“Чанна аа, чи хэлж өгөөч, энэ мэт нас нөгчих нь хүмүүст ер бусын зүйл үү?” гэж лавлахад хөтөч “Үгүй дээ, эзэн дээдэс ээ, зарим хүн нэг их өтөлдөггүй, зарим хүн өвчлөх нь ховор байдаг нь үнэний хувьтай ч хүн бүр нэг л өдөр нас нөгчих нь гарцаагүй үнэн” хэмээв.

These words, uttered innocently by the charioteer, shocked the Prince deeply. "Do you mean," he exclaimed passionately, "that one day my wife, my child, my friends and myself will all be dead? And all these people I see here today, all dressed up and so radiant, will also die? Oh, how blind the world is that it can dance and sing while death is just waiting for everyone! Why do they all bother to dress themselves in such fine clothes if one day they shall be wearing nothing more than a simple white sheet? Do people have such short memories that they forget about death? Or are their hearts so strong that the thought of death does not bother them? Come, Channa, turn the chariot around. I wish to return to the palace and think."

Хөтөчийн санаандгүй хэлсэн энэ үг агийн сүнсийг зайлуулчих шахаж, тэрбээр дуу алдан өгүүлрүүн: “Тэгэхлээр гэргий хүүхэд, найз нөхөд маань, би өөрөө бүгд л нас нөгчинө гэсэн үг үү? Эдүгээ бидний харж явсан гоё сайхан хувцастай, баясгалант тунгалаг царайтай энэ олон хүн бас л нас барна гэж үү? Үхэл ирэхийг мэдсээр байж ийн дуулж бүжиглэж байдаг яасан нүдэн балай хорвоо вэ! Нэг л өдөр нимгэн цагаан даавуу нөмрөгнөөс өөр юмгүй нүцгэн хоцрох гэж байж өнөөдөр нарийн бөс даавуу хувцас өмсч явахдаа энэ хүмүүс сэтгэл зовнидоггүй юм байх даа.Үхлийн тухай ийм амархан мартдаг хүмүүс юутай охор ухаантай хэрэг вэ? Эсвэл үхэх тухай бодол сэтгэлийг нь зовоодоггүй тийм хатан зоригтой улс уу? За, Чанна аа, одоо буцъя. Ордондоо очоод тунгаан бодъё.”

But instead, Channa drove the chariot to a beautiful garden. There all the most charming singers and dancers from the palace were waiting, along with the musicians, ministers and a large feast prepared by the palace chefs. They all welcomed the Prince joyfully and cheered when he stepped from the chariot. But the Prince did not smile, nor did he say anything. His thoughts were totally absorbed in what he had seen that day.

Эргэхийн оронд Чанна цааш явж нэгэн сайхан цэцэрлэг рүү оров. Тэнд хамаг шилдэг дуучин, бүжигчид ордноос ирээд, хөгжимчид, шадар сайд нартай хамтдаа хүлээж байхад нь морилон очиход ордны тэргүүн зам нар тансаг зоогийн ширээ бэлэн болгоод байв. Жууз тэрэгнээс бууж залрахад нь баясгалантайяа мэндчилж, уриа уухайгаар угтжээ. Харин агь мишээсэн ч үгүй, юм ч дуугарсангүй. Тэрбээр өдөржин харсан үзсэн юмны тухай гүн бодолд автлаа.

English-Mongolian side-by-side PDF & English MP3

posted with permission by the author, Johnathan Landaw

Next Chapter: 10. Fading Pleasures
Click here for other chapters